Ergens in Japan, november
Hoi Sanne,
Ik moet je meteen iets vertellen, want ik snap er nog steeds niks van.
Ik ben in Japan. Vijf vier dagen nu. Toen ik aankwam was ik zenuwachtig, want ik ken hier niemand en ik versta niemand.
En toen zag ik hem staan.
Bij de deur van een restaurant stond een beeld. Van een beest met een dikke buik, een strooien hoed op zijn kop, en een gezicht dat sprekend op mijn gezicht leek.
Ik liep verder en toen stond er weer een. En bij de winkel daarnaast ook. En bij de kapper. Overal, Sanne. Ik dacht: ze kennen mij hier al. Ze wachtten op me.
Het is een tanuki. Ze zetten hem bij hun deur omdat hij geluk brengt en zorgt dat er klanten komen.
Maar hier komt het. Een tanuki is helemaal geen wasbeer. Het lijkt er alleen op. Het is eigenlijk een soort hond.
Ik heb tien minuten vol trots naar een hond gekeken.
Maar het gekste kwam gisteren.
Ik zat op een muurtje bij een school en wachtte tot de kinderen naar buiten zouden komen. Het werd kwart over drie.
TRRRING.
De bel ging. Er kwam niemand.
Ik klom op de vensterbank en keek naar binnen. En daar stonden ze. ALLEMAAL. Met emmers.
Sanne, de kinderen maken hier hun school zelf schoon. Elke dag, een kwartier lang. Er is geen schoonmaker. Er is hier nooit een schoonmaker geweest.
Ze noemen het souji.
Ik weet eerlijk niet of ik het zou willen. Maar ik vond het wel mooi.
Ik wacht echt op je brief. Ik heb hier niemand om dit soort dingen aan te vragen.
Tot volgende maand,
Kiek
PS. Ik heb hier een veldje gezien waar ze voetballen met een bal die veel kleiner is dan de jouwe. Ik snap er niks van.



